Venezia FC

Serie A

Klub Venezia FC założony został w 1907 roku w mieście św. Marka – Wenecji. Stadio Pierluigi Penzo, na którym drużyna rozgrywa domowe spotkania, jest drugim najstarszym wciąż użytkowanym stadionem piłkarskim we Włoszech, zaraz po Stadio Luigi Ferraris w Genui. Największym sukcesem Venezii pozostaje zdobycie Pucharu Włoch w sezonie 1940/41.

Venezia FC – podstawowe informacje

Rok założenia: 1907

Przydomek: Arancioneroverdi

Barwy: pomarańczowo-czarno-zielone

Adres:
Viale Ancona 43, 30172 Wenecja

Fax:
+39 041 84 777 51

Telefon:
+39 041 84 777 57

Prezes:
Duncan Niederauer

Menedżer:
Pablo Zanetti

Stadion:
Stadio Pierluigi Penzo

Pojemność:
10 500

Sukcesy

Puchar Włoch:
1 tytuł

Zdobyte w 1941

Aktualności klubowe

Początki calcio w Wenecji

Venezia powstała 14 grudnia 1907 roku w wyniku fuzji dwóch innych stowarzyszeń sportowych: Società Ginnastica Marziale oraz Costantino Reyer. Pierwszym prezesem drużyny został Davide Fano, a na grającego trenera i kapitana wyznaczono Waltera Aemissegera, który wcześniej występował w szwajcarskim FC Winterthur. Pierwszy mecz rozegrany został już osiem dni później. Rywalem była Vicenza. Spotkanie zakończyło się wynikiem 1:1. Debiut w najwyższej klasie rozgrywkowej Venezia zaliczyła w 1909 roku.

Ważną datą dla klubu jest rok 1913, kiedy na weneckiej wyspie św. Heleny otwarto Campo Sportivo Comunale di Sant’Elena, czyli stadion, który dzisiaj znamy pod nazwą Stadio Pierluigi Penzo. W meczu inaugurującym nowy obiekt Venezia zmierzyła się Genoą, która w owym czasie była już 6-krotnym mistrzem Włoch, doznając srogiej porażki 0:7.

Venezia podnosi Puchar Włoch

Złoty okres weneckiej piłki przypada na lata 1939-42. W ostatnim meczu Serie B sezonu 1938/39 Venezia, wygrywając z Atalantą Bergamo, zapewniła sobie powrót na salony po kilkunastu latach tułaczki w niższych klasach rozgrywkowych. Gola na wagę awansu strzelił w tamtym meczu Francesco Pernigo, który do dziś pozostaje najlepszym strzelcem w historii klubu z 70 bramkami na koncie. Jednak największą gwiazdą Venezii był wówczas Valentino Mazzola, późniejszy zawodnik Grande Torino, jedna z ofiar katastrofy samolotu, który rozbił się na wzgórzu Superga, ojciec Sandro Mazzoli. Razem z Ezio Loikiem, który w 1940 roku przeszedł do Venezii z Milanu, stworzyli duet będący postrachem dla defensywy każdego włoskiego zespołu.

Sezon 1940/41 drużyna zakończyła na 12. miejscu w lidze, jednak to rozgrywki pucharowe przyniosły największy sukces w dziejach klubu z Wenecji. Po wcześniejszym uporaniu się m.in. z Bologną i Lazio, drużyna Mazzoli i Loika zmierzyła się w finale z Romą. W Rzymie padł remis 3:3, jednak w rewanżu Giallorossi musieli uznać wyższość rywala. Venezia, po golu Ezio Loika, zwyciężyła 1:0 i mogła cieszyć się ze zdobycia Pucharu Włoch.

W kolejnym sezonie celem stało się Scudetto. Loik i Mazzola, wspierani golami Pernigo, grali wspaniale. Do ostatniej kolejki wszystko było jeszcze możliwe. Decydujący mecz sezonu Neroverdi rozegrali, a jakże, przeciwko Romie. Tym razem to Giallorossi strzelili jedyną bramkę w spotkaniu, a Venezia zmarnowała rzut karny, który przesądził o trzecim miejscu w tabeli. Do dziś drużynie z miasta św. Marka nie udało się chociażby powtórzyć tego rezultatu. Ligowej porażki nie osłodziły też rozgrywki w ramach Coppa Italia. Neroverdi odpadli w półfinale, przegrywając z Milanem.

Chude lata i era Zampariniego

Po wojnie Venezia nie była w stanie odzyskać swojej świetności z początku lat 40. Mimo okazjonalnych powrotów do Serie A, drużyna nie mogła przebić się na stałe do najwyższej klasy, na kilka lat lądując nawet w Serie C. Punktem krytycznym był spadek z włoskiej ekstraklasy w 1968 roku, po którym Venezia zniknęła z Serie A na kolejne 31 lat.

Nadzieję w serca Wenecjan dopiero w 1986 roku wlał Maurizio Zamparini, który przejął klub w tragicznym stanie. Jednym z pierwszych posunięć nowego właściciela była fuzja z pobliską drużyną A.C. Mestre, dzięki której do barw klubowych dołączył pomarańcz (arancio). Po sezonie 1987/88 Venezia wróciła do Serie C, a sezon 1990/91 zakończył się awansem do Serie B po 23 latach nieobecności.

Kolejne kilka lat zajął Wenecjanom powrót do Serie A. Dokonali tego 7 czerwca 1998 roku po domowym zwycięstwie nad zespołem Fidelis Andria. Następnie do klubu jako dyrektor sportowy dołączył Beppe Marotta, który od razu ściągnął do Venezii snajpera Milanu Filippo Maniero. Pierwsza część sezonu nie szła jednak po myśli drużyny, która okupowała ostatnią pozycję w tabeli, a wspomniany Maniero nie zdołał strzelić ani jednego gola. W styczniu 1999 roku do Venezii na zasadzie wypożyczenia dołączył zawodnik, który w pół roku zdążył zapewnić sobie dozgonną miłość kibiców Arancioneroverdich. Był to niespełna 23-letni Alvaro Recoba. Włosko-urugwajski duet Maniero-Recoba w rundzie wiosennej pomógł Venezii wstać z kolan. W drugiej połowie sezonu obaj strzelili łącznie 23 gole, a Recoba swoją bramką i asystą w przedostatniej kolejce przeciwko Interowi, z którego Urugwajczyk był wypożyczony, zapewnił Wenecjanom utrzymanie.

W sezonie 1999/2000 drużynę przejął Luciano Spalletti, który po powrocie Recoby do Mediolanu zajął 16. miejsce w lidze, co oznaczało spadek do Serie B. Następnie trenerem Venezii został kolejny uznany dziś trener, czyli Cesare Prandelli. Pod jego wodzą klubowi udało się szybko wrócić na najwyższy poziom rozgrywkowy, jednak szczęście Arancioneroverdich znów trwało tylko jeden sezon. W 2002 roku Zamparini postanowił sprzedać klub i przeniósł swoje środki do sycylijskiego Palermo. W Wenecji zaczęto drżeć o przyszłość.

Trzy bankructwa i odrodzenie

Problemy z zarządzaniem i finansami sprawiły, że Venezia niemal zniknęła z piłkarskiej mapy Włoch, dwukrotnie ogłaszając bankructwo w latach 2005-2009. Dzięki poświęceniu lokalnej społeczności oraz wysiłkom burmistrza Wenecji Massimo Cacciarego w 2009 roku powstał nowy twór o nazwie Football Club Unione Venezia, który przystąpił do rozgrywek Serie D. Klub w ciągu dwóch lat awansował najpierw do Lega Pro Seconda Divisione w 2012 roku, a następnie do Lega Pro Prima Divisione, ale mimo utrzymania na trzecim poziomie rozgrywkowym po raz trzeci musiał ogłosić upadłość.

Lepsze czasy nastały, kiedy w 2015 roku drużynę przejęli amerykańscy inwestorzy. Ta pod nazwą Venezia FC ponownie dołączyła do Serie D. Po szybkim awansie do Serie C pracę w roli trenera zaproponowano Filippo Inzaghiemu, który w swoim pierwszym roku pracy wprowadził klub do Serie B, a w kolejnym zajął 5. miejsce w tych rozgrywkach, po czym dostał ofertę z Bolonii, z której nie omieszkał skorzystać.

W lutym 2020 roku właściciel Venezii, Duncan Niederauer, przyjął także rolę prezydenta klubu. Sezon przerwany w pewnym momencie przez pandemię koronawirusa Wenecjanie zakończyli na 11. miejscu, notując pod koniec serię zwycięstw i unikając tym samym spadku. Potem nadszedł jednak kolejny przełomowy rok. Na ławce trenerskiej usiadł Paolo Zanetti, a Venezia, zajmując 5. miejsce w tabeli, dostała się do baraży o awans do Serie A. Na drodze Wenecjan stanęło Chievo, potem Lecce, ale żadna z tych drużyn nie zdołała zatrzymać Arancioneroverdich. W finale czekała już Cittadella. Pierwszy mecz na wyjeździe wygrała Venezia (1:0). Rewanż był prawdziwym rollercoasterem emocji. Na Stadio Pierluigi Penzo Cittadella odrobiła straty, a Wenecjanie grali od pewnego momentu w dziesiątkę. Jednak w samej końcówce, kiedy kibice byli już niemal pogodzeni z porażką (remis 1:1 w dwumeczu dawał awans Cittadelli ze względu na wyższą pozycję w sezonie zasadniczym), cały stadion wypełnił się okrzykami radości. W 93. minucie padła bramka zdobyta przez napastnika Riccardo Bocalona, która po 19 latach oczekiwania wysłała Venezię z powrotem do Serie A.

Venezia FC – terminarz i wyniki

Venezia FC – skład i statystyki piłkarzy

Venezia FC – najlepsi strzelcy drużyny w Serie A